سرپرستی در خانواده..

در خانواده، مؤنث (زن) سرپرست مذکر و مدیریت کننده شوهر است..

در واقع، شوهرداری یعنی مدیریت و سرپرستی "خود" شوهر را بر عهده داشتن..

فضائل مؤنث ها، به طور مستقیم بر "خود" مذکر اعمال میشود.. اما مسائل مربوط به مذکر، بر روی "امور" اعمال میشود..

مذکر، سرپرست "امور" مؤنث ها و خانواده است.. اون هم اموری که خود مؤنث، بهتر انجامش میده.. در واقع مذکر، مسئول و عهده دار امور است.. 

مؤنث، اون موجود پر فضائل تر، بزرگتر، بالاتر و بینیاز از مذکر است، پس این حرفها راجع بهش معنی نداره.. بلکه مؤنث، جایگاه و شأنی داره که ایجاب میکنه کسی "امور ابزاری و معیشتی و تدارکاتی" رو براش انجام بده، در حالیکه خودش هم میتونه این کار رو برای خودش انجام بده و نیازی وجود نداشته.. 

مذکر، خیلی پایین تر از این حرفهاست که بخواد نسبت به مؤنث، چنین حالتی رو داشته باشه.. بلکه مذکر، اون موجود بچه وار و نیازمندی است که سرپرستی میخواد.. (تحت عنوان شوهرداری).. شما هر بچه نیازمندی رو ببینید، میتونید سرپرستی کنید..

سرپرست" امور" خیلی با سرپرست "خود" بودن فرق داره..

مؤنث، سرپرست "خود" مذکر هست و مذکر، سرپرست "امور" زن و خانواده..

کلمات و مفاهیم رو درست تفسیر کنیم..

** کلاً هر ویژگی که تصورش رو بکنید، اصلش توی مؤنثه و حقیقتش اول برای مؤنث صادقه، و شکل ابزاری شده و تعارف وار اون برای مذکره..

ضمن اینکه اون ویژگی اگر از طرف مؤنث باشه، بر "خود" مذکر وارد میشه، اما اگر از طرف مذکر اصطلاحاً گفته بشه، بر ابزار و "امور" وارد میشه.. اون هم اموری که مؤنث به دلیل کامل نسبی بودن، خودش به بهترین شکل ممکن میتونه انجامش بده..